همين امروز بود. داشتم از پله هاي پل عابر پياده بالا مي رفتم. سرم پايين بود و پله ها رو نگاه مي كردمنزديك پله هاي آخر بودم كه يه نسيم كوچولو صورتمو نوازش كرد. بعدش رفت تو بينيم . واي كه چه بويخوبي مي داد. از اين بوهاي بهاري .مثل بوي علفهاي تازه درومده از دل خاك كه بارون خورده باشن...
سرمو بلند كردم ببينم از كجا مياد .آخه اون دور و بر فضاي سبز يا باغ و اينا نبود. درست همون لحظه
روبروم همين چيزي رو ديدم كه تو عكسه!آره يه چيزي كه نصفش چندتا جارو بود و نصفش پاهاي يه
آدم.تو دلم گفتم به به چه توهمي ! فادر جان يه موجود خيالي جلوت سبز شده.برا همين سريع گوشي رو
در آوردم و يه عكس ازش گرفتم. پله ها كه تموم شد ديديم كه اي بابا! يه پيرمرد جارو فروشه نه يه موجود
خيالي!!! خلاصه كه براتون بگم اين وسيله (جارو) يكي از جذاب ترين اسباب بازي هاي دوران فسقلييي
من بود.چطور؟ حالا مي گم. يكي از جذاب ترين تفريح هاي من سوزوندن اون چوبهاي ريز جارو بود.
يه دونشو مي كندم آتيش مي زدم و سريع فوتش مي كردم.عاشق اون نوك گداختش بودم كه نارنجي رنگ بود
يواش يواش مي سوخت و دود مي كرد.بهش خيره مي شدمو كلي حال مي كردم (كلن توهم از همون بچگي بالا بود).و چه دادهايي كه مامانم سرم نمي كشيد كه : اكببببببببببر اين جارو ها رو خراب نككككككككن.
يكم كه همچين بزرگ ترشدم فهميدم كه اون دون دون هاي روي جارو تخماشه ( نخندينا! خب بچه بودم نفهم
بودم و از اينا ...) از رو كنجكاوي كاشتمو ... خب درومد و بزرگ شد و ... منم دلم هر روز براش قنج
مي رفت. همين كه اين خاطرات تو ذهنم مي چرخيد و قدمهام كند شده بود اون پيرمرد جارو به دوش دور مي شد.
من تو دلم با همون صدايي كه از جارو فروشهاي تو كوچه تو ذهنم مونده بود دااااااد زدم
جارو بدم جاااااااااااااااارووو
----------------------------------------------------------------------------------------
فادر نوشت : تا همين الان كه اين پستو مي نويسم نفهميدم اون نسيم از كجا اومد!ولي خوب موقعي اومد. نه؟
شايد اين بالها روزي مرا به سرزمين پاك انديشان ببرند